Ototrend

Anna Wintour, tej kobiety nie trzeba przedstawiać. Naczelna amerykańskiego "Vogue" jest osobą bardziej rozpoznawalną niż nie jeden pracujący dla niej projektant czy fotograf. O tym jak znalazła się na szczycie pisze pracująca w modzie Anastazja Borowska.

Charakterystyczna fryzura na ‘pazia’, ciemne okulary, ubrania od Prady i Chanel, cięty język i ostry charakter – to jej znaki rozpoznawcze. Można powiedzieć dużo nieprzyjemnych rzeczy o Wintour, jednak to właśnie ona jest doskonałym przykładem na to, jak mając pomysł na siebie i silną motywację, zdobyć wymarzony szczyt w karierze.

Pierwsze kroki w redakcjach różnych magazynów pomagali jej stawiać liczni starsi kochankowie.

Kariera przez łóżko?
Urodzona 3 listopada 1949 r. w zamożnej londyńskiej rodzinie wydawcy The Evening Standard i celebrytki Eleanor “Nonie” Trego Baker, Anna od dzieciństwa przejawiała zainteresowania modą. W wieku 15 lat porzuciła szkołę, by całkowicie poświęcić się swojej pasji. Zawsze wiedziała, co chce robić w życiu i za wszelką cenę do tego dążyła. Pierwsze kroki w redakcjach różnych magazynów pomagali jej stawiać liczni starsi kochankowie.

Pracę w branży modowej rozpoczęła w 1970 w angielskim "Harper’s Bazaar" na stanowisku asystenta wydawcy. Po pięciu latach przeszła do redakcji "The New York Times", gdzie pracowała jako młodszy dyrektor ds.mody. Jednak i tu nie zagościła na długo – została zwolniona po 9 miesiącach za zbyt innowacyjne podejście do sesji modowych.

Sukces, ale połowiczny
Wpływowi przyjaciele pomogli Annie zdobyć kolejne stanowiska w "Viva!", następnie w "Savvy". Celem Wintour nadal pozostawał amerykański "Vogue". W końcu, w 1983 roku, wydawca "Vogue" i "Glamour", Alex Liberman, docenił starania Anny i zaproponował jej posadę dyrektora kreatywnego w amerykańskim "Vogue". Nie była to może wymarzona praca, ale Wintour była o krok bliżej do osiągnięcia swojego celu.

Posada dyrektora kreatywnego nie określała do końca obowiązków Anny, dlatego ona pozwalała sobie na radykalne zagrywki, co nie odpowiadało ówczesnej naczelnej Grace Mirabelli. Alex Liberman dyskretnie zaproponował Wintour posadę naczelnej "Vogue", ale w Londynie. Jednak i tu nie zagościła na długo – pracowała od kwietnia 1986 do połowy 1987 roku.

Trudny charakter Anny i jej zimne podejście do ludzi spowodowały ogromną niechęć pracowników. Po powrocie do Nowego Jorku czekała na nią posada naczelnej w "House&Garden". Z miłości jaką darzyła modę, Wintour całkowicie odmieniła poszanowane pismo o wnętrzach, stawiając na sesje modowe i plotki o gwiazdach. "House&Garden" wkrótce zbankrutowało. Niedługo po tym wydawca amerykańskiego "Vogue" mianował Annę Wintour na wiceredaktora pisma.

Alex Liberman dał nowatorskiej Annie wolną rękę i wymarzoną posadę naczelnej, wierząc w talent i determinację Wintour.

Upragniony cel
W tym samym czasie na rynku pojawia się nowe czasopismo dla kobiet – "ELLE", a "Vogue" wypadał dość blado przy kolorowym i odważnym konkurencie. Tym razem Alex Liberman dał nowatorskiej Annie wolną rękę i wymarzoną posadę naczelnej, wierząc w talent i determinację Wintour. I tak w 1988 roku cel Anny Wintour został osiągnięty, a pismo wyszło na prostą i do dziś osiąga kolosalne sukcesy na rynku.

Więcej o Annie Wintour można przeczytać w książce “Diabeł ubiera się u Prady” autorstwa Lauren Weisberger, jej byłej osobistej asystentki oraz w książce Jerr’iego Oppenheimer’a “Zawsze w pierwszym rzędzie. Anna Wintour – królowa Vogue’a”.
 

ANASTAZJA BOROWSKA, projektantka mody i ilustratorka. Ukończyła Akademię Sztuk Stosowanych w Poznaniu i poznańską Akademię Sztuk Pięknych. Projektowała ubrania dla dzieci i pracowała jako projektantka odzieży damskiej i męskiej. Tworzy własne kolekcje pod marką Kollectiv. Jest autorką arystycznego bloga kapka.pl.
Kontakt:  me@kapka.pl
 

• « Powrót
• Zobacz więcej podobnych
• Dodaj do ulubionych
• Poleć
• Wydrukuj