Ototrend

Katharine Hepburn – ikona srebrnego ekranu, zdobywczyni największej ilości Oskarów w historii kina za role kobiece, doskonała aktorka i wielka dama.

Ojciec Katharine Hepburn, Thomas N. Hepburn, był chirurgiem a matka (Katharine Marthy Houghton) czynnie uczestniczyła w ruchu sufrażystek. Kate miała piątkę rodzeństwa a cała rodzina była ze sobą bardzo związana. Kiedy Hepburn miała czternaście lat tragicznie zginął młodszy brat Katharine – Tom. To wydarzenie odcisnęło na niej bardzo mocne piętno, przez wiele lat jako datę swojego urodzenia podawała datę narodzin młodszego brata.

Jej talent jest niezaprzeczalny, w sumie do Oskara nominowana była dwanaście razy, zdobyła go czterokrotnie

Początkowo Katharine uczyła się w domu a w późniejszym wieku w Bryn Mawr College. To tam zainteresowała się aktorstwem i brała udział w szkolnych przedstawieniach. Również w college’u poznała swojego przyszłego męża – Ludlowa Odegna Smitha. Po ukończeniu szkoły poślubiła Smitha i razem wyjechali do Nowego Jorku. Jak większość aktorek tamtego okresu, Hepburn zaczęła swoją karierę od występów na Broadwayu. Pierwszą główną rolę zagrała w przedstawieniu sztuki George'a Middletona i A.E. Thomasa pt. The Big Pond.

Jej talent jest niezaprzeczalny, w sumie do Oskara nominowana była dwanaście razy, zdobyła go czterokrotnie: pierwszy - za film "Poranna chwała" (1933) - pochodzi z najwcześniejszej fazy kina klasycznego. Drugi i trzeci - za filmy "Zgadnij, kto przyjdzie na obiad" (1967, ostatni występ w duecie ze Spencerem Tracy) i "Lew w zimie" (1968) - pochodzą z czasów, gdy kino hollywoodzkie koegzystowało z nowofalowym. Ostatnią statuetkę odebrała, kiedy już była po siedemdziesiątce, za rolę w "Nad złotym stawem" (1981) u boku Henry'ego Fondy. Do samego końca grała doskonale. Do samego końca była niezwykłą damą!

Pisząc o Katharine Hepburn należy przede wszystkim zaznaczyć, że jako pierwsza aktorka tamtych czasów wykreowała postać silnej, niezależnej kobiety, o błyskotliwym i ironicznym poczuciu humoru, świadomej własnej wartości. Była przeciwieństwem ekranowych bohaterek – delikatnych mimoz. Łączyła w sobie przeciwieństwa: dystans, stanowczość, maniery damy z dziecinną nieobliczalnością, pragnieniem bycia kochaną i buntowniczością.

Również w filmach grała role silnych, niezależnych kobiet, które potrafią dbać o siebie i dopiero u boku mężczyzn, których obdarzają miłością, pokazują swoją bardziej delikatną naturę. Bohaterki kreowane przez Hepburn były samodzielne, ale pragnęły miłości.

Jako pierwsza aktorka tamtych czasów wykreowała postać silnej, niezależnej kobiety.

W latach 30. była kobietą niezwykłą nawet jak na gwiazdę Hollywood – walczyła z hollywoodzkim stereotypem gwiazdy płci żeńskiej, która jest piękną lalką, mimozą. Chodziła w spodniach, odmawiała udzielania wywiadów, pyskowała reżyserom i producentom. Nie znosiła dziennikarzy, unikała wywiadów a na pytanie, czy boi się śmierci odpowiedziała „skądże znowu! Po śmierci nie będzie wreszcie wywiadów”. Krytyka za nią nie przepadała a publiczność… wręcz przeciwnie – kochała! To dzięki uwielbieniu widowni zyskała tytuł Pierwszej Damy Kina.

Jej filmy odnosiły niezwykłe sukcesy, widzowie ją kochali a producenci płacili jej takie stawki jak mężczyznom (co było w tamtych czasach prawie niespotykane).

W 1942 roku, na planie „Kobiety roku”, poznała Spencera Tracy. Pomiędzy aktorami zaiskrzyło. Choć z pozoru niedostępna, Katharine spragniona była miłości. Zapoczątkowany na planie filmu „Kobieta roku” romans trwał ćwierć wieku. Hepburn zadowalała się rolą „tej drugiej”, ponieważ Tracy jako katolik nie chciał rozwieść się ze swoją dotychczasową żoną. Razem wystąpili jeszcze w ośmiu filmach.

Była damą, chciała (jak Marlena Dietrich) pozostać w pamięci widzów piękną kobietą.

Mimo wszystko dbała o swój wizerunek. Była damą, chciała (jak Marlena Dietrich) pozostać w pamięci widzów piękną kobietą. Udało jej się dokonać czegoś więcej - Amerykański Instytut Filmowy nazwał ją w 1999 roku najlepszą aktorką spośród 50 największych legend kina, których debiut miał miejsce przed rokiem 1950. Zmarła w wieku 96 lat. Wraz z jej odejściem zamknął się czas kina klasycznego oraz przeminął pewien model kobiecości.

Na rynku dostępna jest biograficzna opowieść o życiu Hepburn, „Kate jaką pamiętam” pisana przez 20 lat przez dziennikarza i przyjaciela Scotta A. Berga, a wydana dopiero po jej śmierci.