Jeden z największych seks-symboli światowego kina, aktorka i modelka, europejska „Marylin Monroe”.
Urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu. Ze swoją ponadprzeciętną urodą, szybko rozpoczęła pracę w show-biznesie – najpierw jako modelka, później – aktorka.
Dla mnie sławny jest ten, którego nazwisko można przeczytać wszędzie wyjątkiem książki telefonicznej.
Od najmłodszych lat uczęszczała na lekcje tańca i śpiewu. Jako 15-latka została modelką francuskiej edycji magazynu „Elle”. Trzy lata później zadebiutowała na wielkim ekranie w komedii „Wioska w Normandii” (1952), oraz w filmie „Manina, dziewczyna bez zasłon” (1952). Zagrała w nim tytułową rolę córki latarnika. W pierwszej połowie lat 50. można ją było oglądać w komediach, filmach kostiumowych i przygodowych.
Przełomem w jej karierze okazał się film „I Bóg stworzył kobietę” (1956) w reżyserii jej męża – Rogera Vadima, którego poślubiła w 1952 roku. Małżeństwo z Vadimem rozpadło się w 1957 roku, jednak Bardot dalej występowała w jego filmach( „Księżycowi jubilerzy” (1957), „Kłopotliwa narzeczona” (1961), „Odpoczynek wojownika” (1962) oraz „Gdyby Don Juan był kobietą” (1973)). U Vadima aktorka stworzyła postać kobiety amoralnej, zniewalającej mężczyzn swą zjawiskową urodą.
Na przełomie lat 50 i 60. Aktorka zagrała w filmach „Dziewczyna z reklamy” (1956), „Paryżanka” (1957), „Kobieta i lalka” (1958), „Czy chciałby pan ze mną zatańczyć” (1959), „Zdarzyło się pewnej nocy” (1960). Równocześnie z filmami rozrywkowymi, Bardot występowała również u najważniejszych reżyserów francuskiego kina: René Claira, Claude’a Autant-Lara, Louisa Malle’a, Jean Luc Godarda, Anatola Litwaka, Edwarda Dmytryka, Colina Trousse-Chemise
W dramacie „Życie prywatne” (1962) Bardot zagrała autobiograficzną rolę gwiazdy ekranu, prześladowanej przez natarczywych fanów. W sztandarowym filmie francuskiej Nowej Fali - „Pogarda” (1963) aktorka zagrała postać, która nazywa się Camille Javal – tak samo jak aktorka zanim przyjęła pseudonim Brigitte Bardot.
Gdy de Gaulle twierdzi, że Francja to on- mówi prawdę. Ale zapomina o mnie. Ja też jestem Francją, chociaż w zupełnie innym rodzaju.
Aktorka była fenomenem, który zwrócił na siebie uwagę amerykańskich filmowców. W roku 1953 połączono ją na ekranie z Kirkiem Douglasem w melodramacie wojennym „Ich wielka miłość”. W amerykańskiej komedii „Droga Brigitte” (1965) aktorka zagrała siebie samą – obiekt westchnień młodego geniusza matematycznego. W nakręconym we Wschodnich Niemczech westernie „Shalako” (1968) Bardot partneruje Seanowi Connery.
Po ukończeniu filmu „Bardzo ładna i bardzo wesoła historia" (1973), na krótko przed 40. urodzinami BB postanowiła wycofać się ze świata filmu. Aktorka zamieszkała na południu Francji i zajęła się działalnością charytatywną. W 1986 roku założyła Fundację Brigitte Bardot na Rzecz Ochrony Zwierząt. Zlicytowała na aukcjach swoją biżuterię i przedmioty osobiste, które przeznaczyła na promowanie praw zwierząt.
Życie prywatne Brigitte Bardot często stawało się przedmiotem głośnych skandali i plotek. Aktorka była czterokrotnie zamężna. Jako osiemnastolatka poślubiła Rogera Vadima, z którym rozwiodła się w 1957 roku. Dwa lata później wyszła za mąż za aktora Jacquesa Charriera, z którym ma syna Nicholasa, również aktora. Małżeństwo z Charrierem rozpadło się w 1962 roku.
Każda miłość trwa tak długo, na ile zasługuje.
Trzecim mężem Bardot został niemiecki milioner i playboy Gunter Sachs, jednak ten związek trwał jedynie trzy lata. W 1969 roku aktorka rozwiodła się, i nawiązała liczne romanse ze znanymi piosenkarzami: Sergem Gainsbourgiem i Saschą Distelem, oraz pisarzem Johnem Gilmorem. Dopiero w 1992 roku wstąpiła w czwarty związek małżeński z prawicowym politykiem Bernardem d’Ormale i dzieli z nim życie do tej pory.
Ciekawostki:
W roku 1970 francuski rzeźbiarz Alain Gourdon nadał jej rysy Marianne – symbolowi Francji.
W przeprowadzonym w 1995 roku rankingu magazynu Empire „100 najseksowniejszych gwiazd w historii kina” Bardot zajęła wysokie, dziewiąte miejsce.
Autor: Agnieszka/ fot. Rue des Archives/Collection CSFF