Edith Piaf to ikona Francji a jej głos jest symbolem francuskiej piosenki.
Zgodnie ze znaną legendą Edith Piaf (prawdziwe nazwisko Edith Gassion) przyszła na świat w rynsztoku. Tablica pamiątkowa na budynku przy Rue de Belleville głosi: "19 grudnia 1915 roku na schodach tego domu urodziła się w skrajnej nędzy Edith Piaf, której głos wstrząsnął całym światem". Była córką ulicznych artystów, jej ojciec występował jako akrobata. Młodziutka Edith przez jakiś czas pomagała mu podczas występów zbierając pieniądze. Później okazało się, że jest w stanie zarobić więcej na swoim śpiewie i zaczęła występować na własny rachunek.
Zaczęła występować jako La Môme Piaf – "Wróbelek" (piosenkarka była wzrostu dziesięciolatki).
W październiku 1935 roku odkrył ją Louis Leplée (podczas jednego z jej ulicznych występów), właściciel kabaretu na Champs Elysées. Leplée zaprosił piosenkarkę – dwudziestoletnią Edith Gassion – na rozmowę do swojego klubu, gdzie dostała angaż. Zaczęła występować jako La Môme Piaf – "Wróbelek" (piosenkarka była wzrostu dziesięciolatki). Jej popularność osiągnęła zenitu w latach 40. i 50. i wykroczyła daleko poza granice kraju. Jej lekko chropawy głos oraz piosenki o miłości, samotności i rozpaczy poznał cały świat.
Edith Piaf osiągnęła sukces błyskawicznie. W 1936 roku nagrała swój pierwszy singiel "Les momes de la cloche". Jeszcze przed wybuchem wojny, zmieniwszy nazwisko na Edith Piaf, stała się gwiazdą piosenki znaną nie tylko w całej Francji. Zasłynęła też występami, których nie zaprzestała podczas wojny, a które realizowała wraz z orkiestrą, w której skład wchodzili muzycy pochodzenia żydowskiego.
Edith Piaf osiągnęła sukces błyskawicznie. W 1936 roku nagrała swój pierwszy singiel "Les momes de la cloche".
Po wojnie Piaf spotkała miłość swojego życia - Marcela Cerdana, boksera, mistrza wagi średniej. Jego śmierć w katastrofie samolotu w 1949 roku stała się początkiem uzależnień, w które popadała Piaf już do końca życia. Dwa lata później miała wypadek samochodowy, który również przyczynił się do uzależnienia od alkoholu i morfiny.
Kiedy Piaf rozpoczęła występy w Stanach Zjednoczonych, nie przypadła tamtejszej publiczności do gustu – nie nosiła błyskotek i strojów scenicznych, tylko proste, czarne sukienki, miała charakterystyczny, dramatyczny styl, który tamtejsza publika uznała za zbyt teatralny i europejski. Dopiero po pewnym czasie jej głos i silna osobowość zdobyły uznanie a piosenkarka stała się ikoną, legendą.
Smutne piosenki Piaf inspirowane są jej życiem. Uzależnienia, wypadki, romanse, małżeństwa. Jednak pomimo życiowych tragedii Edith Piaf nagrywała piosenki, występowała na scenie i budziła powszechny podziw dla swojej osobowości i głosu. Współpracowała również z wieloma artystami, którym pomogła odnieść sukces. To ją wymienia się, jako osobę odpowiedzialną za późniejsze kariery takich artystów, jak: Charles Aznavour, Gilbert Becaud czy Yves Montand (miała z nim romans; oboje zagrali też w filmie "Etoile sans lumiere").
Edith Piaf nagrywała piosenki, występowała na scenie i budziła powszechny podziw dla swojej osobowości i głosu.
W roku 1960 Piaf postanowiła przejść na emeryturę. Dopiero propozycja dwóch młodych kompozytorów przekonała ja by wróciła na scenę. Choć początkowo Piaf nie chciała się zgodzić na powrót, kiedy Charles Dumont (jeden z muzyków) zagrał kompozycję stworzoną z myślą o niej, była zachwycona. Piosenka nosiła tytuł "Je ne regrette rien" i odniosła międzynarodowy sukces.
"Je ne regrette rien" pozostaje jedną z najbardziej znanych piosenek wszech czasów. Utwór był ostatnim wielkim przebojem artystki. Dzięki niemu gwiazda Edith Piaf rozbłysła ponownie. Trzy lata później piosenkarka zmarła. Na jej pogrzeb do Paryża przyjechało tysiące Francuzów, złożyć hołd legendzie i ikonie, kobiecie, która rozsławiła francuską piosenkę.
Autor: Maria
