Ponadczasowa Grace Kelly

Jedna z najsłynniejszych postaci w historii show-biznesu. Ulubiona aktorka Hitchcocka.

Urodziła się 12 listopada 1929 roku w Filadelfii. O tym, że zostanie aktorką wiedziała juz od dzieciństwa. Realizowała to marzenie studiując w American Academy of Dramatic Art w Nowym Jorku, pracując jednocześnie jako modelka. Pojawiła się na okładkach takich magazynów jak: „Cosmopolitan”, „Redbook”. Zanim wyjechała do Hollywood, miała za sobą występy na Broadwayu (m.in. w „Ojcu” Strinberga 1949) i w telewizji („Studio One” 1950).

Na ekranie debiutowała niewielką rolą w filmie „Czternaście godzin” (1951) Henry’ego Hathawaya. Przełomem w jej karierze okazała się kreacja z 1952 roku w westernie Freda Zinnemanna „W samo południe”. Piękna i zdolna, szybko zjednała sobie serca publiczności i krytyki.

Piękna i zdolna aktorka na lata zjednała sobie serca publiczności.

Za rolę u boku Clarka Gable w melodramacie „Mogambo” Johna Forda (1953) otrzymała pierwszy Złoty Glob i nominację do Oskara. Kolejny Złoty Glob, jedyną nagrodę Akademii oraz nominację do BAFTA przyniosła jej rola w muzycznym dramacie George’a Seatona „Dziewczyna z prowincji” (1954)

Współpracowała z Alfredem Hitchcockiem. Była jedną z jego ulubionych aktorek. Zagrała pierwszoplanowe role w jego słynnych dreszczowcach „Okno na podwórze” i „M jak morderstwo” (nominacja do BAFTA). W 1955 roku wystąpiła u boku Cary’ego Granta w jego kryminale „Złodziej w hotelu”.

Można ją było podziwiać w kilku mniej znanych filmach – wojennym dramacie „Mosty Toko-Ri” (1954), gdzie partnerował jej William Holden, przygodowym filmie „Green Fire” (1954) ze Stewartem Grangerem u boku, w muzycznej komedii Charlesa Waltersa „Wyższe sfery” (1956, ze słynnym utworem „True Love” w jej wykonaniu). Romans Charlesa Vidora „Łabędź” (1956), był ostatnim filmem z jej udziałem.